Mijn reactie op deze surrealistische tijd

'Als Varkens Konden Vliegen' een muziektheater locatie voorstelling op zaterdag 27 juni op het buitenterrein van HAL25. Start voorstelling: 21.00 uur // Kaarten: €15,-

Kaartjes koop je hier

Een once in a life time experience. Het losbreken van je onzekerheid en oude vastgeroeste routines. Ik kan het iedereen aanraden. Natuurlijk zullen er wel meer momenten aanbreken dat ik ergens van moet loskomen, maar ik denk dat dit project mij precies de juiste duw in de rug heeft gegeven om mijn grenzen als maker te verleggen. Wil je weten waar Studio Canvas over gaat? Klik dan hier. Nu is het zover mijn laatste Studio Canvas presentatie is aangebroken. Deze pandemie heeft zoals bij iedereen ontzettend veel teweeg gebracht. Iedere dag voelde weer totaal anders, en nog steeds. Er gaat zoveel door me heen. De angst om dood te gaan en mijn dierbare te verliezen. Een zee van vrijheid en kunnen genieten van rust. Me beperkt voelen door opgelegde maatregelen door een onzichtbare sluipschutter. Hoe kunnen we weer intimiteit opzoeken? Wat gebeurd er met de mensheid als er niet meer spontaan geknuffeld en aangeraakt kan worden? Sterker nog, als zoiets illegaal is? Ik kan niet anders dan een voorstelling maken dat gaat over deze tijd. En als ik dat nu doe, hoef ik dat straks niet meer. Dan kunnen we hopelijk weer verder en het over andere dingen hebben. Wanneer dat ook in godsnaam mag zijn. En hoe gaan we dan verder? De voorstelling 'Als Varkens Kon Vliegen' gaat over mijn ontmoeting met een drone op het strand na een lange tijd binnen zitten tijdens de lockdown. Dit is waar gebeurd. Hij sprak me aan op het feit dat ik niet genoeg afstand nam van mijn familie. Het maakte diepe indruk op me. Het feit dat ik niet kon terug praten. De reactie van mensen om me heen, de ene vertelde me dat ik ook niet op het strand had mogen zijn, dat ik een gevaar vormde en de ander zei dat we sowieso moeten opletten omdat er een grote samenzwering plaats vind. Het riep zoveel bij me op. In mijn fantasie is dit verhaal verder gegaan en zo wordt het nu ontwikkeld tot een muziektheatervoorstelling op locatie.

Ik heb de afgelopen weken met schrijver / acteur Ozan Aydogan gebrainstormd, gefilosofeerd en geschreven. Door zijn vragen wist hij op de juiste knopjes te drukken. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt dat dit een locatietheater voorstelling moet worden met een drone. Ik wil niet live streamen. Een beeldscherm is te oppervlakkig. Ik wil mensen in vlees en bloed voor mijn neus en met die spanning werken. Dan maar met minder mensen. Nu heb ik de kans om het te doen, dus ik grijp het. Als het om locatietheater gaat ben ik op geen beter adres dan bij Marianne Seine van theatergezelschap Vis a Vis. Hun voorstellingen hebben me waanzinnig geïnspireerd met hun haast onmogelijke bergen verzettende producties. Daarnaast heb ik beeldend kunstenaar Bart Eysink Smeets erbij gevraagd. Hij maakt mij ontzettend aan het lachen en zet me aan het denken. Aangezien hij op dit moment ook erg geïnspireerd raakt door "het nieuwe normaal" of "het tijdelijk abnormaal" vond ik het een goed plan hem erbij te betrekken. De muziek ontstaan in de samen werking tussen Harold Koopman en mij stroomt door dit hele project heen, dus nu ook. Maar ik wilde ook iets met klassieke muziek waar ik nooit eerder mee heb gewerkt daarom cellist/componist en alleskunner Brendan Jan Walsh. Daarnaast kan ik niet zonder ritme en heb daarvoor jazz improvisatie drummer Mees Siderius gevraagd om mee te doen.

Een drone was wel echt even een ver van m'n bed show. Ik heb echt nul verstand van drones. En toen kwam Vince Irie een professioneel drone piloot en tevens zanger / muzikant. Hoe verzin je het? Hij bouwt drones en kan acrobatisch vliegen met deze robot achtige insecten.

En dan heb ik natuurlijk nog niet eens alle mensen de achter de schermen genoemd. Al met al genoeg ingrediënten om helemaal los te gaan. Een normaal mens maakt een voorstelling in een jaar, of maanden of een paar weken. Ik ben al een paar weken bezig, maar het werkelijk maken met deze mensen gaat nu gebeuren in drie dagen met meteen dezelfde avond spelen. Ik kies voor een onmogelijke manier van maken. Zo is dit project nou eenmaal bedacht. Het heeft me hier naartoe geleid. In een paar dagen tijd een voorstelling uit de grond stampen, maar wat wel mogelijk wordt door de professionaliteit en flexibiliteit van de mensen die ik erbij betrek en het vertrouwen in mezelf op diezelfde krachten. Ik hoop dat je komt kijken, want ik speel het maar 1 keer. Een gigantische productie voor maar een hele kleine groep mensen. Onmogelijke maatregelen door het virus dat de inspiratie voor dit onderwerp heeft gebracht. Ik hoop dat je komt kijken! Vis niet achter het net, wees op tijd met kaartjes kopen.

Kaartjes koop je hier